Misère, Neen, niet het wellicht zwaar- te- verteren blog…maar ééntje om ook even de humor op te pakken…ondanks dat de titel van het blog niets goeds belooft.
Ik leid jullie niet om de tuin hoor, beste lezers…soms vind ik het zoeken van een titel moeilijker dan wat ik wil delen.
Ok. Neem eerst een kopje koffie of thee, met wat lekkers erbij en zet je er comfortabel bij.
Mijn partner en ik moesten zonodig dringend de stad in, je kent dat wel, formaliteiten en verplichtingen om als burger met alles in orde te zijn.

Zoals gewoontegetrouw kon ik het niet laten om in een boekenwinkel binnen te stappen, de nieuwe Paravisie en Para- Astro te kopen en nog wat in enkele interessante boeken te snuffelen toen er iemand plots luidkeels ‘‘Helaba, dag Micheline ( mijn geboortenaam) ‘ gilde. Ik keek verschrikt op…
Beleefdheidshalve vroeg ik de vrouw hoe het met haar ging. Nog sneller dan snel antwoordde ze luidkeels: ‘ Miserie, miserie, niets anders dan miserie, het is bij iedereen miserie ‘ en het ging nog eventjes door. Ik had niet de gelegenheid om iets verder door te vragen. Nu, de vrouw in kwestie is niet de doorsnee vrouw die geleerd heeft een praatje te maken op een meer rustige manier, dus ik kon het schreeuwen zonder probleem relativeren. Bovendien komen de hogere en de laagste decibels toch niet meer binnen oorbereik. Op een bepaald moment vroeg ik toch even te herhalen wat ze verder binnenmonds mompelde en kreeg ik even een scherp vijandig voelend antwoord dat ik niet op haar ‘ kop moest schijten ‘. De vrouw aan de kassa keek even met een vraagteken in haar blik, maar omdat ik de schreeuwende vrouw sinds kindsbeen af ken, bleef ik heel rustig en gooide het gesprek maar snel over een andere boeg: nl haar zus, die een heel oude schoolvriendin was geweest en al heel veel jaren in een andere stad woonde.
In de hoop dat de vrouw wat rustiger zou worden op mijn vraag hoe het met haar zus ging en hoe zij het stelde kreeg ik terug een luidkeels ‘ Miserie, ook miserie hé Micheline, niets anders dan miserie, gelijk bij iedereen , miserie met de zoon hé, jaja, het leven is miserie, allemaal miserie ‘. Omdat ik de zoon niet ken en nooit heb gezien, vond ik het niet gepast verder vragen te stellen. Ik voelde me er zo wat onnozel bijstaan en niet goed wetend of ik nu ja of nee zou antwoorden, het enige wat ik deed was: zwijgen en knikken. Ken je dat gevoel, het knettert in je hoofd van het zoeken naar de juiste woorden, maar de juiste woorden in dit geval zijn soms geen woorden dan wel aanwezig zijn en gewoon luisteren. Omdat ik weet dat er ook nog een dochter is, waagde ik nog één poging ( en ergens in de hoop dat er wél enig goed nieuws zou komen) en vroeg naar de dochter. Ik bespaar je nu een herhaling van een herhaling. Ik luisterde nog even naar de vrouw, en had het begrepen. Het leven voor haar is één groot verhaal van miserie, het verhaal van haar zus was al even miserabel en van haar kinderen ook al miserabel, misschien nog wel in de ergste graad. Ik staakte het vragen en vroeg haar heel veel groetjes te doen.
‘ Ok, zal ik doen ‘ was het antwoord. Mijn partner was even op de achtergrond het in miserie gehulde gesprek aan het volgen, maar begreep niet waarover dit nu weer ging…en vroeg me bij het naar buiten gaan of die vrouw wel spoorde.

Tja, we zeggen gemakkelijk ‘ Je mag en moet niet oordelen en zeker niet zonder beter te weten…alleen, ik wist wel beter en kon het wel enigszins plaatsen ‘. Als buitenstaander worden gemakkelijk en snel conclusies getrokken. Maar wat mij vooral frappeerde was dat het leek of er geen enkel straaltje licht in haar leven was, terwijl ik heel goed weet dat ze naar leuke activiteiten gaat, niet de druk van elke dag werken en zich urenlang moeten verplaatsen in het openbaar vervoer, frequent aangename groepsreisjes maakt…ik bleef er wel even bij stilstaan, vanwaar toch dat gevoel in miserie te leven. Tuurlijk weten we nooit helemaal hoe iemands leven er werkelijk aan toegaat, weten we niet wat er iemands hoofd en hart leeft, we kennen meestal de buitenkant en hoe iemand zich begeeft naar buiten toe.
Het voelde alsof er ergens de behoefte zat het hele leven van zichzelf, haar zus, haar kinderen en van ‘iedereen’ te zien als miserie. Het valt niet mee om iemand die er rotsvast van overtuigd is dat iedereen in miserie leeft op andere gedachten te brengen , zelfs niet met krachtige hulpbronnen vanuit NLP.
Osho stelt dat het gemakkelijk zou moeten zijn om lijden, angst en miserie te laten varen, het zou niet zo moeilijk moeten zijn want eigenlijk wil niemand een ellendig miserabel leven leiden. Het probleem is meestal verder te zoeken en met namen dat velen vanaf hun geboorte geleerd hebben dat het leven een strijd is, dat er moet geknokt worden en gelukkig zijn één grote bubble of illusion is. Is het zo dat elke pasgeboren kindje met liefde wordt onthaald, laat staan in liefde is verwekt? Soms is de rol van een kindje een bindmiddel, want zo blijft de partner wel in de relatie. Soms wordt van een kindje verwacht dat het mama en papa gelukkig zal maken, een compensatie voor het tekort aan zorg en liefde. Wat blijkt in realiteit: het kindje eist alle zorg en aandacht op, houdt geen rekening met het feit dat je je oververmoeid voelt door te weinig nachtrust en komt niet tussen de ruzies en onenigheden tussen zijn ouders.
Onze natuurlijke staat is gelukkig zijn….ons ideaal verlangen is gelukkig zijn. Het leven leert ons te laveren tussen een hele scala van ervaringen en gevoelens. Dat strookt meer met mijn ervaring en ik denk niet dat ik hier alleen in ben.
We stellen ons pas vragen als ons leven niet geeft wat we ervan verwachten, als we ziek zijn, als we tekort ervaren…ik heb tot op heden niemand horen vertellen dat die naar de dokter gaat om te vragen waarom hij gezond is. Het is pas als iemand ziek is dat de vragen als ‘ Waarom ik ‘ in plaats van ‘ Wat is de oorzaak van mijn ziek zijn en wat kan ik doen om gezond te worden ‘?

Ook hier hoor ik soms wel eens : ‘ Door hem/ haar ben ik ziek geworden, hij / zij is de oorzaak van mijn ziek zijn ‘. Ik zou het eerder willen omdraaien en de vraag stellen ‘ Wat is de reden dat je de ander verantwoordelijk stelt voor jouw ziek zijn en wat kan je nu voor jezelf doen zodat jij je gezondheid in handen neemt ‘. De eerste gaat over ‘ Ik ben het slachtoffer van X ‘ en het tweede gaat over ‘ Ik neem nu mijn verantwoordelijkheid en doe datgene wat nodig is om te genezen ‘. Het eerste legt de verantwoordelijkheid buiten zichzelf en ziet niet het eigen aandeel en het tweede onderzoekt hierin het eigen aandeel.
Hier komt niet zelden weerstand tegenover, omdat het gemakkelijker is de ander verantwoordelijk te stellen zodat de zieke zich als slachtoffer kan blijven gedragen en hierbij ook nog de sympathie, zorg en aandacht krijgt van de omgeving.

Er zijn ook uiteraard situaties die er helemaal anders uitzien, waar ziek zijn een oorzaak heeft die buiten dit blog vallen. Alle respect voor diegenen die ziek zijn en met veel moed en kracht alles doen wat binnen hun mogelijkheden ligt om te genezen.
Om even terug te keren naar het miserie-verhaal is het zo dat op een heel onbewuste manier het beeld van miserie wordt vastgezet als ‘ natuurlijk ‘. Langzaam maar zeker zinkt het steeds dieper en dieper, in je hele wezen, hoewel die staat van zijn heel on-natuurlijk is.
Dit creëert de hele ellende van de mensheid, dat iedereen daar is waar hij niet zou moeten zijn, wat hij niet zou moeten zijn. En omdat hij niet kan zijn waar hij behoefte heeft om te zijn- waar het zijn bestaansrecht is te zijn – is hij er ellendig aan toe. Op die manier ben je steeds verder en verder in deze toestand van verwijdering van jezelf geraakt en wordt het moeilijk om de weg naar huis terug te vinden. Ellende en miserie is je ‘ thuis ‘ en je ‘ natuur ‘ geworden. Lijden is je natuur, gelukkig zijn is onmogelijk;
Hoe tegenstrijdig het ook kan klinken…het lijkt of dit de enige manier is om zich iemand te voelen—dit is alles wat iemand heeft: ellende en miserie. Daarop wordt iemand zijn identiteit opbouwt. ‘ Nu ben ik iemand, ik ben iemand met verdriet en veel miserie ‘ . Wat als dit allemaal wegvalt…wat is dan iemands identiteit? Het is dus beter in lijden te blijven, dan heb je tenminste nog iets om je aan vast te grijpen en trouwens, het is niet erg, want iedereen heeft miserie.

Voor diegenen die aardig op terugweg keren naar hun huis, hun eigen ‘ thuis ‘, volg gestaag die weg, laat je niet verleiden de gespleten weg te volgen, lach ook om de wellicht idiote gedachten die je hebt gehad jezelf neer te zetten als een ellendig, stap in de vortex van jezelf zijn en dans je eigen leven op jouw ritme, de ene keer staccato, de ander keer lento…het is jouw levensdans en weet dat er altijd mensen om je heen zijn die je raakt met jouw dans en omgekeerd. Stap uit de oude wereld met denkbeelden die je werden opgelegd om erbij te horen, en die niet zijn wie jij bent.
Liefs
Engelenmedium Mieke Box 45  Klik hier
www.miekecoigne.com